Vroeger was ik veel bezig met uittredingen. Eerst per ongeluk later bewust. Mijn manier was om op mijn rug op bed te gaan liggen. Mijn ogen dicht. En dan komt het moeilijkste: Nergens aandenken, je hoofd volledig leeg maken. Op het moment dat je eraan denkt dat je nergens aan mag denken, ben je al aan het denken. Mensen die die kunst beheersen zullen weten wat ik bedoel. Op het moment dat mijn hoofd leeg is, begin ik mij een zee voor te stellen. Het geluid en het beeld van het water dat op het strand stroomt ontspant mij enorm. Mijn ademhaling pas ik aan aan het ritme van dat water dat op het strand en weer terug naar zee stroomt. Op het strand: inademen.
Terug naar zee: uitademen.
Dit werkt zeer ontspannend. En op een gegeven moment voel ik dat ik begin te "wiegen". Ik stimuleer dat wiegen door denkbeeldig met mijn hielen om de beurt naar onder te drukken. Lins....rechts....links....enzovoorts. Op een gegeven moment merk je gewoon dat je los komt en kan je overal heen waar je maar wilt. Eerst het gevoel dat je vliegt en opeens ben je dan op de plaats die je voor ogen had. Omdat je je gevoel van tijd volledig kwijt bent heb je geen idee hoelang het allemaal duurt. Omdat mijn timing niet altijd even lekker loopt begin ik soms alweer uit trance te raken terwijl mijn ziel nog niet terug in mijn lichaam is. Ik merk dat omdat ik dan mijn ogen nog niet open kan krijgen en mij er heel bewust van ben dat ik niets kan bewegen. Ik probeer dan met alle macht recht op te gaan zitten. En op het moment dat de ziel terug is, schiet ik dan ook als een idioot rechtop. Alsof ik eerst vastgehouden werd en plotseling los gelaten word. Door die inspanning kom ik dan ook meestal bij met een hart dat in mijn keel klopt. Ook ben ik buiten adem alsof ik een marathon heb gelopen.
Dit is een beschrijving van hoe het bij mij gaat. Wellicht gaat het bij anderen heel anders. Ik hoop in ieder geval dat iemand, wie dan ook, hier iets aan heeft.
|