Geregistreerd gebruiker Nu offline
|
Inzendingen: 12
Deelnemer sinds: Sep 2008
|
Ik beken eerlijk dat ik het momenteel niet echt makkelijk heb. Mijn man is zwaar depressief om reden waar ik niets mee te maken heb, maar hij reageert soms dingen onbewust op mij af. Omdat ik van hem niet zomaar 's avonds naar buiten mag, maak ik gebruik van het internet, het enige medium waar ik bij hem nog over kan beschikken om met mensen te communiceren, want blijkbaar heeft hij op al mijn vrienden kritiek.
Hij is niet bepaald geneigd om hulp te zoeken met zijn problemen en ik vrees dat ik het zal moeten opgeven om nog veel energie in hem te steken, gezien het blijkbaar toch tegengesteld effect heeft.
In ieder geval: ik ben in tegenstelling tot hem wel een sociaal aangelegd persoon en beken dat ik veel online vrienden begin te maken en ondanks het feit dat ik sommigen nooit persoonlijk gezien heb, ben ik wel blij dat ik op die manier toch nog wat sociaal contact heb buiten de vier muren van mijn huis.
Nu ondanks de ellende die ik in mijn eigen relatie ondervind, was ik enkele dagen geleden toch dolgelukkig dat een correspondentievriend een nieuwe vriendin had. Ik dacht: joepie, die ik toch gelukkig en was echt blij met het nieuws.
Toen stond ik op, ging ik naar de keuken en kreeg ik plots net een klap op mij. Vraag me niet wat het was, maar het was alsof een grote golf van negativiteit me aanviel en ik bijna met mijn hoofd tegen het aanrecht belandde.
Ik snapte echt niet wat me bezielde, maar had al een tijdje een akelig voorgevoel dat iemand die vriend kwaad wou doen. Daarom was ik blij dat hij weer gelukkig kon zijn.
Opeens kreeg ik het wel benauwd en ging naar een vriendin, die pendelt en die zag gewoon dat er iets mis was met mij. Mijn gids had me ondertussen ook al verteld dat het niet persoonlijk tegen mij gericht was, die aanval.
Wat ik nu aanvoel is dat die nieuwe vriendin blijkbaar achter die aanval zit. Ik heb me hoogst waarschijnlijk per ongeluk mee voor haar open gezet, omdat vrienden van vrienden voor mij ook vrienden zijn.
Iets zegt me dat het niet goed gaat aflopen voor mijn kameraad en ik sta hier weer machteloos aan de zijlijn. Mijn intuïtie zegt me dat die relatie niet gaat blijven duren en dat ze hem grote schade gaat berokkenen.
Nog nooit heb ik zoveel negatieve energie op mij af voelen komen. Met mij is alles ondertussen wel in orde.
Waarom overkomt me dit nu weer elke keer? Elke keer hoop ik dat ik fout ben, maar telkens wanneer ik hoop dat ik er naast zit, blijkt het niet zo te zijn.
Heeft iemand soms enig idee waarom ik altijd andermans ongeluk moet zien aankomen? En wat moet ik er mee doen?
|