| Ingezonden: 28 Dec 2009 19:17 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 28 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Hallo iedereen,
Het gaat helemaal niet... Ik lig hele dagen in bed onder mijn dons... Ik word niet goed van mezelf en kan het niet verhelpen... |
|
| Ingezonden: 28 Dec 2009 19:55 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 437 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Mieke 10
Laat de drie jaar niet voor niets geweest zijn. Mieke hij heeft je toen uit een dal gehaald en laten zien hoe je kunt leven. Meid neem dat nu van hem over laat zien dat wat hij je wees waarde voor je had en heeft. Hij wil zo graag dat je er weer boven op komt. Mieke hij had steeds een verborgen zonnetje voor problemen probeer daar mee verder te gaan. Zorg dat je zelf weer die kracht vind laat die drie jaar ongekende waarde voor je hebben doe er iets mee. Als je er niets mee doet had het dus niet zo veel waarde. Mieke kom op dit zijn de moeilijkste dagen maar jij moet er mee om gaan, en ik weet dat je het kunt ook al lijkt het van niet. |
|
| Ingezonden: 28 Dec 2009 20:22 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 39 Deelnemer sinds: Dec 2009 |
|
Lieve Mieke,
probeer aan de fijne tijd met hem te denken...herinner je aan zijn woorden..aan die steun die jij aan hem had!! Hij wil dat het goed gaat met jou!! Ik weet dat het niet mee valt in deze dagen...velen van ons hebben verdriet..zien het niet meer zitten!! Mijn tranen lopen ook vaak genoeg...ik ben ook boos...verdrietig...heb het soms stenkoud ondanks dat het warm is. Zit ook niet op oudjaarsavond te wachten...maar weet jj bent niet alleen!! iedereen hier op het forum kan steunvoor jou...mij...en anderen zijn! Even een knuf van mij!! Liefs Angie |
|
| Ingezonden: 14 Jan 2010 15:47 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 437 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Mieke
Laat weer eens iets van je horen. Ik mis je. |
|
| Ingezonden: 30 Jan 2010 19:39 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 134 Deelnemer sinds: Jan 2010 |
| hoi, kom op meid laat de moed niet zakken je moet hier door en dat is best moeilijk maar dat gaat ook , vooreerst kom dat bed uit en kleed je aan ga een frisse wandeling maken en een praatje met de mensen in het park knap je zelf ook wat van op.kom onder de mensen .jou man zou dit niet gewild hebben denk je niet.patricia. | |
| Ingezonden: 07 Feb 2010 21:10 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 28 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Hallo iedereen...
Sorry dat ik niet eerder schreef, ik wist gewoon niet wat ik moest vertellen... Er viel helemaal niets te vertellen. Maar vandaag wil ik wel even iets laten weten. Mijn partner is vannacht verschenen!!! Spijtig genoeg niet bij mij... en dat maakt me wel droevig! Hij is vannacht verschenen bij mijn tante... mijn tante is (lijkt, denk ik nu) een hele nuchtere persoon, met beide voeten op aarde. Niet iemand die zomaar iets kan worden aangepraat... Zij heeft me vanmorgen gebeld om me te vertellen dat ze van/met HEM gedroomd had, maar dat het geen droom was! Dat hij het ECHT was, dat ze hem heeft GEVOELD (ze aaide hem over het hoofd!) en dat ze hem vroeg of hij gelukkig was waarop hij antwoorde dat hij het NIET WEET... Wat nu??????????? Help me aub... Alvast bedankt aan iedereen!!! Groetjes |
|
| Ingezonden: 08 Feb 2010 08:59 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 134 Deelnemer sinds: Jan 2010 |
| hoi mieke,ik hoor dat je spijt hebt dat je zelf geen contact hebt waarom probeer je zelf dan niet contact met hem te maken ga gewoon ontspannen op de bank liggen en en denk heel goed sterk aan de persoon en stel een vraag aan de persoon en het antwoord dat je inerlijk ontvangt dat komt normaal van de overleden persoon waar je me praatvraag hem ook om te laten weten hoe het nu met hem isen dat hij een teken wil geven dat hij bij je is want dat je het moeilijk hebt en als je graag hebt dat hij laat voelen dat hij er is dan kan je ook wel iets voelen of een liedje horen op de radio dat je graag hoorde of hij dat ze juist laten horen je zal tekens krijgen die je wel zullen opvallen dat ze van de persoon komen,veel succes patricia. | |
| Ingezonden: 08 Feb 2010 19:25 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 437 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Dag lieve Mieke
Hij weet het niet omdat jij het nog geen plaatsje hebt kunnen geven. Jij alleen kan hem die rust geven doordat je het voor je zelf een plaatsje gaat geven. Mieke ga door met je leven en zorg dat hij zijn rust gaat krijgen. Dit heb je al eens gezegd maar toen was je er niet klaar voor en ik denk nu wel. |
|
| Ingezonden: 11 Feb 2010 08:45 | |
|
|
|
| Ach, als je geen zin hebt om te leven, dan ga je toch dood? | |
| Ingezonden: 11 Feb 2010 15:59 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 134 Deelnemer sinds: Jan 2010 |
| he kop op meid als jouw tyd er niet is ga je toch niet en dat weet je best daarom moet je verder en op deze manier gaat dat niet en zo maak je degene die overgegaan zijn ook niet rustig ze zijn bezorgt om je en dat laten ze waarschijnlijk ook voelen nu begrijp ik ook waarom hij niet antwoord hij is niet gelukkig omdat hij u zo ziet versta je !!!!doe er iets aan ga terug leven en zo kunnen ze ook verder met wat zij moeten afmaken ginder en later als jouw tyd is gekomen komen jullie weer samen .maar nu moet je verder oke LEEF !!!! | |
| Ingezonden: 12 Feb 2010 11:31 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 28 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
| Bedankt, Blanky. Net wat ik nodig heb. | |
| Ingezonden: 12 Feb 2010 12:32 | |
|
|
|
|
Ja sorrie, hoor. Maar daar komt het toch op neer. Als je zelf niet in staat bent om van je leven te genieten.....wat kan een ander dan zeggen om je op andere gedachten te brengen. Meepraten met je ellende? Of heb je liever dat we ze met cliché's komen als "Er is nog zoveel om voor te leven"? Hoe kan die ander dat nu bepalen? Hij of zij kent je niet eens. Vind je het werkelijk vreemd dat je partner niet weet of hij gelukkig is? Neem van mij aan dat hij op dit moment niet gelukkig is. Hoe kan iemand die zoveel van je hield of houdt gelukkig zijn als de liefde van zijn leven haar geluk uit het oog verloren heeft.....
Verplaats je eens in hem en kijk op jezelf neer. Zou jij dan durven beweren dat je gelukkig bent? Wat jij nodig hebt is een schop onder je reet! Open je ogen! |
|
| Ingezonden: 12 Feb 2010 23:40 Laatst gewijzigd door: mar | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 80 Deelnemer sinds: Feb 2010 |
| Heey Mieke10 je hebt veel van hem gehouden he steek een kaars voor hem aan er vertel hem dat je van hem hield. mischien komt hij nog wel bij je. ga er op uit wandelen of je hobby's doen.Je hoeft hem dan niet te vergeten maar een plaatsje geven. | |
| Ingezonden: 14 Feb 2010 06:33 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 50 Deelnemer sinds: Feb 2010 |
|
Hallo Mieke,
Een overlijden meemaken van iemand waar je echt van houd is moeilijk. Weet je, je steunt op elkaar, en als de ander wegvalt moet je het alleen doen. Maar het is bij jou nog vers. En veel mensen weten dan niet goed hoe de draad op te moeten pakken. Logisch en niet erg. En hier is hulp voor. zowel hier, als ook bijvoorbeeld bij een praatgroep, maatschappelijk werker of psycholoog. Er is niks ernstigs aan om hulp te vragen. Je moet het alleen wel doen. En hoe meer hulp je zoekt, hoe gemakkelijker deze periode zal worden. Dat je man bij je tante is verschenen is logisch. jij bent gewoon op dit moment te verward om ook maar iets te kunnen ontvangen. Hij is ook bij jou, maar zal pas wat door kunnen geven als jij je leven weer meer gaat oppakken. Op het moment dat iemand overgaat, wil niet zeggen dat iemand direct over kan gaan. De overledenen worden vaak tegengehouden door mensen die hun niet los willen laten omdat ze bang zijn dat ze verdwijnen. Maar dat is niet zo. Ze hebben alleen hun lichaam als een jasje uitgedaan. Ze zijn er dus gewoon nog. Maar hoe moeten hun gelukkig zijn als hun geliefde hun niet los kunnen laten? En ze zo verdrietig zijn? Als je weet dat hij ongelukkig is, daar word je zelf ook ongelukkig van. En zit je in een neerwaardse spiraal. Nu je dit weet, is het aan jou om de neerwaardse spiraal weer om te draaien. Het zal niet gemakkelijk zijn, dat weet ik. Maar het is nu aan jou om hem gelukkig te maken. En je hebt hier het antwoord ook op gekregen hoe je dit moet doen, niet alleen van mij, maar ook van anderen. Door onze eigen beperktheid denken we dat dood echt dood is en zien de dood ook als iets definitiefs. Maar dat is het niet! Ik weet dat het verdriet niet direct weg is, en dat er nog voldoende vraagtekens zijn waar ik en de mensen hier gewoon geen antwoord op kunnen geven. Het verdriet zal er ook altijd zijn. Maar iedere dag slijt het ietsjes. Zeker als je er zelf ook voor knokt. Je kan eigenlijk twee dingen gaan doen. Simpelweg wegkwijnen, en je geliefde niet de kans geven om gelukkig te zijn tot het moment dat je komt, of je probeert jezelf heel langzaam weer op te lappen en te herinneren hoe het was toen hij er was en dit voor te zetten,zodat hij kan meegenieten op afstand tot je weer komt in zijn armen. Het klinkt hard misschien, maar zo is dit alles niet bedoeld. Hij heeft je de reden gegeven om te leven. Alleen moet je dit weer gaan beseffen. Niemand is er voor altijd, je hebt iemand gewoon te leen voor even. Soms lang. soms kort. Gooi de les die hij jou leerde nou niet weg door terug te gaan krabbelen in je verdriet en negatieviteit. Kijk, als je besluit dat je niet meer wilt leven, wil dit dus niet zeggen dat je dan direct bij hem komt. Eigenlijk juist het tegenovergestelde en zal het alleen maar langer duren dan je zelf voor ogen had. En dat is echt niet wat je wilt. Nog een reden om echt even door te blijven gaan. Je zult het geluk moeten proberen te vinden in de kleine dingen. Een mooie vogel die je ziet, het zonnetje dat straalt. Ga voor jezelf de belofte maken om iedere dag mimimaal 1x te (glim)lachen. Een hele moeilijke opdracht, maar wel erg belangrijk. Kijk, dat je hardop 's avonds alles uitspreekt is mooi, maar niet hetzelfde als schrijven. Dan ben je nog bewuster bezig met dingen te verwerken. Doe het maar eens. Schrijf maar op wat er in je omgaat, hoe je je voelt, wat je wilt en wat niet. Al zijn het 10 velletjes met dezelfde tekst, dan is het voor die dag weer een stukje meer verwerkt. En dat de volgende dag weer hetzelfde wordt opgeschreven, haalt niks uit. Schrijf iedere dag op wat er gebeurde, hoe je je voelde, wat er door je heen gaat. En als je verdrietig bent, scheeuw, schop, huil, maar gooi het eruit. dit lucht al op. Het is bij jou kort geleden gebeurd. En het is niet iets dat na een week, half jaar, jaar, over is. Het zal er altijd zijn. Maar de herinneringen zullen veranderen. Het verdriet zal langzaam plaats maken voor de fijne herinneringen waar je met een glimlach aan terugdenkt. En bij de een gaat dit sneller dan bij de ander. En dat is ook helemaal niet erg. De lente komt er langzaam aan, en dat is voor jou ook belangrijk: ga naar buiten toe als de zon schijnt. Laat de warmte in je lichaam gaan. Probeer heel langzaam te gaan leven zoals jullie samen leven, herinner de gelukkige tijd, en je zult merken dat er vanzelf het geluk meer zal gaan worden. Ik durf erom te wedden dat je regelmatig denkt dat anderen jouw verdriet niet kunnen begrijpen, omdat ze niet in hetzelfde schuitje zitten. Maar probeer te onthouden dat er aanzienlijk meer mensen zijn die precies weten hoe het is, en soms zelfs in een nog erger schuitje zitten dan jij. Je hebt het geluk mogen proeven, toen met hulp, nu moet je het geluk alleen doen, en dat kan je echt. probeer maar. |
|
| Ingezonden: 14 Feb 2010 11:21 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 134 Deelnemer sinds: Jan 2010 |
| roosmarie ,mooi gezegt zou het niet beter kunnen krijg er tranen van in mijn ogen en voor mieke het is wel de waarheid doe er iets mee!!!! groetjes patricia. | |
| Ingezonden: 14 Feb 2010 22:07 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 50 Deelnemer sinds: Feb 2010 |
| @ Patricia: dank je. Het is nu inderdaad aan Mieke om er iets mee te mogen doen. | |
| Ingezonden: 14 Feb 2010 22:12 | |
|
|
|
| Waarom zou ze het niet mogen? Ze is toch baas over haar eigen lichaam en geest? | |
| Ingezonden: 14 Feb 2010 22:17 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 50 Deelnemer sinds: Feb 2010 |
| Klopt absoluut. Maar ze moet de keuze gaan maken voor haarzelf of ze het wil gaan oppakken of niet. Die keuze ga ik niet voor haar maken. | |
| Ingezonden: 15 Feb 2010 00:12 | |
|
|
|
| Sterker nog.......die kan je niet voor haar of wie dan ook maken. Ik vond alleen de woordkeuze "iets mee te mogen doen" verkeerd. Het wekt de indruk alsof iemand of iets buiten haar macht het eerst toe zou moeten laten. | |
| Ingezonden: 15 Feb 2010 08:48 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 50 Deelnemer sinds: Feb 2010 |
|
Een mens mag je handvaten aanreiken.
En hoe graag je zelf ook zou willen dat diegene de handvaten aanpakt, het is aan die persoon om dat te doen. Maar helaas zijn veel mensen blind en te egoistisch om dat te doen, en dat kan heel frustrerend werken voor diegene die de handvaten met goede bedoelingen aanreiken. Het is een proces en levensles van diegene of er wat mee gedaan wordt. Het betekent ook niet dat diegene er direct iets mee hoeft of kan doen. Maar het is soms ook hoe het handvat wordt aangereikt. terwijl de boodschap het zelfde kan zijn, heb je vele manieren om dit over te brengen. En voor de ontvanger zijn ook niet alle manieren voor diegene de juiste manier om te begrijpen. (let wel, ik was even algemeen bezig met hierboven, en niet zo zeer gericht op Mieke) |
|
| Ingezonden: 19 Feb 2010 10:00 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 204 Deelnemer sinds: Feb 2010 |
| Jeetje Mieke, wat zit jij in een sombere zwarte wereld vast, zeg. Ik zit zelf nog niet zo lang op het forum en lees zo af en toe eens wat door. Dit verhaal van jou is wel heel erg aangrijpend. Vreselijk. En al die goedbedoelde adviezen van iedereen. En allemaal bedoelen ze het goed. Ik ga ervan uit dat zelfs blanky het goed bedoelt. Hij brengt het welliswaar niet altijd even prettig, maar ik snap denk ik wel wat hij bedoelt. Soms moet iemand ook even met de neus keihard op de feiten gedrukt worden. Geloof me, ik praat uit ervaring. Ik vond het altijd heel prettig om een luisterend oor te hebben. Iemand die begreep waar ik mee zat en hoe ik me voelde. Alleen op een gegeven moment helpt begrip en medeleven alleen niet meer. Het kan namelijk ook tegen je gaan werken. Als je niet oppast ga je al dat medeleven zien als een soort van bevestiging. "Zie je wel dat ik zielig ben" of "Zij vinden ook dat ik alle reden heb om me rot te voelen". Voor je het weet krijg je met je grootste vijand te maken: zelfmedelijden! Niemand die jou in die put heeft gegooid. Je bent er namelijk samen met je verdriet zelf in gaan zitten. En die put is zo diep dat je niet meer over de rand kunt kijken. En dat is jammer. Want dan zou je kunnen zien dat er nog zoveel mooie dingen buiten die put bestaan. Maar nu zie je ze niet dus zijn ze er niet. En niets is minder waar. Maar je moet ze wel willen zien. En het vervelende is dat hoe langer je in die put blijft zitten, hoe dieper hij wordt en hoe moeilijker het wordt om er uit te komen. Zelfs de toegestoken handen reiken niet meer ver genoeg om je aan op te trekken. De enige manier om dan nog uit die put te ontsnappen is met een gigantisch dosis positief denken die je als een schop onder je kont over de rand van die put heen helpt. | |
| Ingezonden: 19 Feb 2010 17:11 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 92 Deelnemer sinds: Mrt 2007 |
|
Dag lieve Mieke,
wat een verhaal zeg en heel herkenbaar 
Ik zal geen ellenlange verhalen achter laten maar ik heb wel een vraag aan je? Als hij er nu ineens weer zou staan, wat zou je hem dan vragen? Wat betreft het verhaal ven ja tant, het is niet zo gek dat hij daar verscheen. Waarom, je bent zo diep in je eigen verdriet "begraven"dat je niet door hebt dat hij probeert met jou contact op te nemen om je te laten weten dat het pas echt goed met hem gaat als jij hem toestemming geeft om door te gaan. Ja tante is een person die te nuchter is voor dit soort zaken en toch kiest hij uitgerekend haar uit om een boodschap over te brengen. Je vraagt waarom wel bij haar en niet bij mij :ik heb hem zo nodig zeg je:, juist daar zit de boodschap... Als je even stil blijft staan en een moment rust neemt om alles eens los te laten (en dan bedoel ik probeer eens niet te denken aan het feit dat je zoveel verdriet hebt) dan zul je merken dat er een heleboel dingen om je heen gebreuren die je niet ziet omdat je gewoon niet op let. Je overleden dierbaren zijn maar een gdachte verwijdert van je dus je hoeft niet te schreeuwen om zijn aandacht te krijgen, hij hoort je ook wel als je aan hem denkt. En wie is Marco? gr Rolleke |
|
| Ingezonden: 19 Feb 2010 19:56 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 204 Deelnemer sinds: Feb 2010 |
| Mooie aanvulling op mijn verhaal, Rolleke. | |
