| Ingezonden: 07 Okt 2009 13:37 Laatst gewijzigd door: mieke10 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 28 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
| Ik ben totaal verloren, heb nergens zin meer in. Niets heeft nog zin. Ik zoek een reden om nog hier op aarde te blijven, maar vind er geen... wie kan mij er eentje geven?[img]null[/img][url=null]null[/url]null Alvast bedankt! | |
| Ingezonden: 07 Okt 2009 13:38 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 28 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
| Hoe kan ik een foto plaatsen? | |
| Ingezonden: 07 Okt 2009 13:42 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 437 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Mieke10
Jij zelf bent de moeite waard om verder te gaan. Dus dat is al 1 reden!!! |
|
| Ingezonden: 07 Okt 2009 13:44 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 28 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
| Bof... daar heb ik zo mijn twijfels over! Denk niet dat ik iets goed doe, eerder alles verkeerd, witte duif! | |
| Ingezonden: 07 Okt 2009 13:45 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 437 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
| Maken we niet allemaal fouten? En die zijn er om van te leren. | |
| Ingezonden: 07 Okt 2009 13:50 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 28 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Ja, maar wat is onze "aardse les"?
Waarom is het ineens gedaan?? Alles over. Alles voorbij. Plots. Zomaar. |
|
| Ingezonden: 07 Okt 2009 14:02 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 437 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Kijk wat onze aardse les is is voor een ieder verschillend.
Maar ik wil wel je luisterend oor zijn......vertel maar als je wil |
|
| Ingezonden: 07 Okt 2009 14:29 | |
|
|
|
|
Mieke, ik weet natuurlijk niet in welke mate alles "verkeerd" loopt bij jou, maar ik heb ook dat gevoel van kleins af aan al gehad en tot voor kort dacht ik ook hetzelfde, dat wat ik ook doe, alles fout liep, met af en toe eens beter, maar dan weer slechter, maar ik heb vertrouwen dat alles goed komt en nu ik op 1 maand tijd een lange relatie achter de rug heb, grote kosten en mijn job kwijt ben, dacht ik ook van, betert het nu nooit, maar ik heb nu een betere job en betere vriendin en ik blijf hopen op de dag dat ik eindelijk een punt kan zetten achter alle miserie die ik al heb gehad, ook in het verleden en dan denk ik gewoon aan alle jaren die me nog resten erna waar het omgekeerd zal zijn, gelukkig leven met af en toe een dipje ipv constant dipjes met af en toe goed nieuws.
Kwestie van de levensles: zoals witte duif zegt, voor elk van ons loopt het anders en zijn er andere lessen. Maar mijn mening en visie om me erdoor te slaan is het gedacht dat elke tegenslag die je meemaakt en doorstaat, een poort is naar iets beter. Iets waar je van leert. Hoe je met een tegenslag omgaat en verwerkt, geeft je ook wijsheid. Hou vol, het komt wel goed, gewoon in geloven, hoe moeilijk het ook is. |
|
| Ingezonden: 07 Okt 2009 15:06 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 28 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Hoe kan ik een lang verhaal kort maken? 't Zijn allemaal dingen samen die me doen denken dat ik voor 't ongeluk geboren ben!! Oom die me "betastte" toen ik klein was, overreden door een autobus, partner die me sloeg, met alles wat daar bij kan komen (abortus)... Ik ben eigenlijk nooit gelukkig geweest. Tot ik een 3tal jaren geleden mijn "engel" tegenkwam. Hij bracht rust en véél liefde in mijn leven, alles viel in de plooi. Ik dacht dat ik eindelijk voor altijd gelukkig kon zijn met hem... En nu, nu is hij plots voor altijd weg! Zonder afscheid. ZOnder mij. Waarom mocht/mag ik niet mee met hem?
Wat moet ik nu? Ik ben alles kwijt! Waarom moest hij gaan? Hij was nog zó jong! We hadden nog zoveel plannen samen... |
|
| Ingezonden: 07 Okt 2009 15:42 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 28 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
@ Peter, ik kan me coorstellen hoe jij je voelt. Ik denk ook altijd van "wat kan er nu ook nóg verkeerd gaan?" Vertrouw me, er is altijd wel het een of het ander dat me terug diep in de put duwt! Wat heeft er dan nog zin?
Mijn partner was het enige, het beste dat me ooit is overkomen in het leven. Waarom is hij dan gestorven? Wat heb ik verkeerd gedaan? Heb ik het recht niet om gelukkig te zijn? Waarom niet? Wat was zijn doel? Mij te doen inzien dat ik ook gelukkig kan/mag zijn? Waarom is hij dan plots moeten overlijden? Waarom? Waarom? Waar is hij nu? Kan hij me niet laten weten hoe hij het stelt? Wat ik moet doen? Hoe ik moet leven zonder hem????? @ witte duif, dank je voor het luisteren. Je bent lief. Bedankt. |
|
| Ingezonden: 07 Okt 2009 19:04 Laatst gewijzigd door: de witte duif | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 437 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Mieke 10
Je hoeft me niet te bedanken ik doe gewoon wat ik moet doen. Maar Mieke één ding wat je partner je heeft geleerd in die drie jaar dat je niet bij de pakken neer moet gaan zitten. Zijn motto was morgen schijnt de zon weer en leef je leven.............toch. Probeer zo een beetje te leven zoals hij dat graag bij je zag , laat dat stukje voort leven in jou. Heel veel sterkte en als je weer een oor nodig hebt. Geef me maar een seintje. |
|
| Ingezonden: 07 Okt 2009 23:06 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 28 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Wat gebeurt er als je de overgang niet WIL meemaken? Laat ons zeggen dat je het als geest moeilijk/niet kan aanvaarden dat je -lichaam- gestorven bent, en dus niet naar het licht gaat... Blijf je dan "tusen 2 werelden hangen"? Kan hij/jij dan contact opnemen? Is contact enkel mogelijk als ze in het licht zijn?
... Mijn partner is overleden... als ik sterf, zullen we dan terug samen zijn? |
|
| Ingezonden: 08 Okt 2009 08:35 Laatst gewijzigd door: Peter | |
|
|
|
|
Mieke,
Ik denk dat je in hetzelfde schuitje zit als mijn moeder. Mijn moeder is haar man verloren toen ze 28 jaar was. Mijn vader ging een week na zijn overleden 29 worden. Mijn moeder bleef achter met 2 kinderen, mijn broer en ik, 4 en 6 jaar jong. Ze stelde net dezelfde vragen als jij nu. Ook zij is betast geweest op jonge leeftijd, maar kunnen ontsnappen aan die man toen. Je verhaal komt me heel bekend voor, maar als het enige steun mag zijn voor je, voor haar is alles goed gekomen en met ons, de kinderen, begint het ook stilaan te beteren. En naarmate er meer tijd tussen zit, hebben we meer en meer het gevoel dat mijn vader over ons waakt en krijgen we meer en meer tekens als we het even minder hebben en hulp vragen aan hem. Ik kan je natuurlijk niet echt helpen ofzo, buiten het luisteren en steunen hier. Alles heeft een reden, hoewel die reden soms niet logisch lijkt of zelfs zinloos. Ik wens je veel sterkte en liefs toe in deze tijden en ik hoop dat echt dat je je niet laat gaan. |
|
| Ingezonden: 08 Okt 2009 08:57 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 437 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Mieke10
Vrouwtje kom op probeer je zelf onder controle te krijgen. Kijk het zijn niet onze raadgevingen die je helpen JIJ moet het zelf doen. EN NEE als jij NU sterft kom je niet bij je partner omdat het je tijd nog niet is. Het klinkt misschien afgezaagd maar je partner had niet gewild dat je weer terug naar af ging HIj leerde je hoe je moest leven en genieten en ook nu wil hij dat je dat gaat doen. Sta op!!!! Koester de mooie momenten met hem en laat DAT al reden genoeg zijn om te leven... |
|
| Ingezonden: 08 Okt 2009 08:59 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 28 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Hoi Peter,
Een triestig verhaal, ik voel met je mama mee. Blij dat alles is goed gekomen voor haar. Wat bedoel je hier dan mee? Wat is er goed gekomen? Is ze écht gelukkig? Jij was 6 toen je papa overleed? Boven vertel je dat je leven constant dipjes zijn met af en toe goed nieuws, dat het met jullie -de kinderen- stilaan begint te beteren... oef, hoe lang moet ik dan nog ongelukkig zijn? Ik denk dat je geen puber meer bent aangezien je al een vaste relatie en een job hebt... Sorry, ik wil niet onbeleefd zijn ofzo (is écht niet mijn bedoeling), ik heb alleen veel vragen zonder antwoorden. Ik kan dit niet aan, zoek een uitweg en zie er maar één... Bedankt voor je tijd en je woorden, ik blijf een reden zoeken naar zijn dood... Groetjes. |
|
| Ingezonden: 08 Okt 2009 09:03 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 437 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Mieke10
Misschien is die reden wel om jou op eigen benen te laten staan..............Doe daar iets mee kom op Mieke laat hem zien dat je dat kunt DOORGAAN. Dan weet ik zeker dat tzt jullie weer bij elkaar komen . |
|
| Ingezonden: 08 Okt 2009 09:34 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 28 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Bedankt witte duif,
Ik weet dat je het goed bedoeld, en ik probeer ook te denken dat het zijn doel op aarde was om mij gelukkig te maken en te doen inzien dat ik ook gelukkig kan/mag zijn... maar ik was gelukkig mét hém!! Hij had toch nog niet gedaan met mij gelukkig te maken? Zijn taak was toch nog bij lange niet af! Het lijkt of ik van een snoepje heb mogen proeven, en ze dat vervolgens hebben afgepakt... als straf?? Moet ik dan voor altijd ALLEEN zijn? ... Dank je lieve duif... |
|
| Ingezonden: 08 Okt 2009 09:39 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 437 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Mieke
Kijk zijn tijd was het , en alleen jij kan hem zijn rust geven DOOR VERDER TE GAAN MET JE LEVEN. Als jij doorgaat weet ik zeker dat jullie tzt weer bij elkaar komen. Nu vind hij geen rust omdat hij zich zorgen maakt om je. Kom op vrouwtje ik zeg het nog maals JIJ BENT DE GENE DIE HET MOET DOEN.STA OP......LEEF En je partner twijfelde daar niet aan jij kunt verder met leven , omdat hij je heeft laten zien hoe het moet. |
|
| Ingezonden: 08 Okt 2009 20:36 | |
|
|
|
|
Mieke,
Ze is idd gelukkig nu, heeft ook iemand leren kennen maar het vraagt tijd en vooral de wil om vooruit te gaan. Ik ben idd geen puber meer en neem het zeker niet verkeerd op. Ben wel nog jong, namelijk 26 jaar. Maar heb zelf ook al heel wat meegemaakt, gepest, moeilijke jeugd, veel belangrijke personen verloren en goede kameraden die mijn leeftijd hadden en dat hielp mij deels om van het leven te genieten en deels om anderen te helpen die het nodig hebben. Omdat ik weet dat het leven heel wat heeft te bieden. Dus hou je sterk en stel je stilletjes aan open voor de mogelijkheden die er zijn, maar verwerking is heel moeilijk, maar o zo belangrijk om het niet te vergeten, maar een plaats te kunnen geven, ik kon het pas een 2 jaar geleden een plaats geven ivm mijn vader, dan waren we al 18 jaar verder. Ik weet dat dit lang lijkt, maar dat is omdat ik jong was en niet goed het besef had, maar mijn moeder heeft haar na 3 jaar terug opengezet voor geluk en toen is alles beter beginnen gaan, stapje per stapje. Natuurlijk wil dit niet zeggen dat het bij jou even lang zal duren maar probeer echt om alles een plaatsje te geven, te denken of je man dit zou willen, want domme dingen doen zijn nooit de oplossing, alleen maar de gemakkelijkste uitweg, maar dan bereik je niet je doel of les. Probeer vooral naar witte duif te luisteren ook. Ik geef je vooral voorbeelden over persoonlijke ervaring en dat er zeker nog zin is voor alles. Witte duif is korter, maar geeft de juiste raad voor je persoonlijk  Dus hou vol!
|
|
| Ingezonden: 09 Okt 2009 15:52 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 28 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Hallo...
't Gaat nog niet goed, maar iedereen zegt dat het "normaal" is... ja, wat is "normaal"? Ik heb een vraagje, kan iemand weten (onbewust) dat hij dra gaat sterven? Mijn partner zei enkele dagen voor hij overleed (onverwachts/ongeluk) dat hij een bepaald liedje op zijn begrafenis wilde... je zou het liedje moeten horen (I built a home, for you, for me... and now it's time to turn into dust!!!) Sorry, kan niet ophouden met huilen!!! De hele dag & nacht door. Niets heeft nog zin!!! Er is ook een foto (en hij stond niet graag op foto) waarop hij naar de hemel kijkt en pcies denkt "nog effe, en ik ben dáár"... Kan iemand van jullie weten hoe hij het stelt? Weet er iemand iets over hem? Bedankt voor jullie tijd & antwoord. Bedankt, Peter & Witte Duif. Grts |
|
| Ingezonden: 09 Okt 2009 20:21 Laatst gewijzigd door: Peter | |
|
|
|
|
Mieke,
DAt het nog niet goed gaat is idd "normaal" met als "normaal" het feit dat je dit stilaan moet verwerken en zijn tijd moet geven om het te kunnen plaatsen, dit gaat niet voorbij in paar weken of maanden. Geef het de tijd die nodig is, zonder je eigen leven uit het oog te verliezen. Spijtig genoeg beschik ik (nog) niet de gave om zelf contact op te nemen, dus kan je er niet mee helpen. Maar ik hoop dat je met de tijd toch antwoorden vind op sommige vragen, zodat het wat draaglijker wordt voor jou. Ik hoop dat iemand je kan helpen om contact te leggen, hoewel mijn ervaring al geleerd heeft dat je het merkt dat ze er zijn voor je, de moment dat het nodig is om het te weten. Sterkte en liefs Peter |
|
| Ingezonden: 09 Okt 2009 21:02 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 437 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Mieke
Ik kan het wel voor je gaan proberen om contact te leggen.Maar dat is niet aan mij of het me lukt dat is afhankelijk van generzijde. Ik heb je ook al wat boodschappen door gegeven. Maar wat ik je ook wil zeggen geef het eerst voor je zelf een plaatsje en doe iets met de boodschappen die ik je reeds gegeven heb want deze kwamen niet van mij persoonlijk. Kijk pas als jij het een beetje aan kan wil ik proberen contact te leggen. Waarom ik dit zeg omdat we toch op een forum zitten. En jij niet stabiel bent op dit moment misschien ook omdat je het heel erg graag wilt ben je gauw geneigt om aan te nemen dat het je partner is die mij dingen door geeft. En ik geef alleen maar door als ik zeker weet dat ik en zeker mijn gidsen juist zitten. Begrijp je!!!! Dus ik adviseer je probeer eerst het voor je zelf een plaatsje te geven. |
|
| Ingezonden: 13 Okt 2009 11:47 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 3 Deelnemer sinds: Okt 2009 |
|
Hallo Mieke,
lieverd, kruip uit die slachtofferrol  Want dat brengt niet meer dan verwarring...
Je bent een kanjer, je bent sterk, misschien sterker dan je verwacht? Je bent niet alles kwijt, want je hebt jezelf nog... Je draagt een warm hart en die mag je zeer zeker ook jezelf laten verwarmen... Niet alleen andere... Shit happens, i know. Het is niet zo dat ik niet weet waar jij over praat... maar wanneer ga je eens luistren, werkelijk luisteren naar wat je hart je ingeeft???
Een einde maken aan dit leven, heeft geen zin.. Je draagt immers die rugzak mee en de belangrijkste lessen, komen weer bij je terug wanneer je weer terug komt hier op aarde... Luister naar je werkelijke zelf, je hart, het centrum, je kern van je hele wezen... ga dingen doen waar je vrolijk en blij van wordt.. Kijk eens naar de zon . of maak een boswandeling, maak contact met een boom en vraag aan hem hoe hij omgaat met de vervuilde lucht.. Het is een verademing als je dat inziet, en toepast... Blijven ademen, blijf zuurstof geven aan die wakkerende vlam in je hart, die wel mag aan woekeren.. laat hem niet doven.. liefdevolle en warme groet van mij |
|
| Ingezonden: 16 Okt 2009 07:32 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 437 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Mieke
Ik hoop nu ik dit typ jij weer eens snel online komt. Zou graag willen weten hoe het met je is? |
|
| Ingezonden: 19 Okt 2009 02:18 Laatst gewijzigd door: de schrijver | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 16 Deelnemer sinds: Jul 2009 |
|
Hallo,
ik had al uitgelogd toen ik de hulpkreet van mieke 10 zag staan en even bleef om te lezen. Nu heb ik weer ingelogd om dit te schrijven. Wat een prachtig ontroerend verhaal, een uitzinnig mooie rode draad om een bestseller te schrijven, denk ik zo. Alles is er hiervoor. De radeloze Mieke 10 en de twee lieve mensen, witte duif en Peter die hun hart uitscheuren om haar te redden. Aan het eind komt de doodse stilte van Mieke 10. En de laatste zacht gefluisterde roep van witte duif die met bibberende stem smeekt; "Schrijf Mieke 10 schrijf tenminste wat" Hartverscheurend ontroerend. Maar nu serieus. Mieke 10, waarom schrijf je niet? Waarom schrijf je niet, je eigen levensverhaal? Is het beste dat je nu kan/moet doen. Ik deed "toevallig" vandaag nog een aanbod hier om personen die willen schrijven, te begeleiden. Je zocht je doel? Nu heb je je doel gevonden, deel je ervaringen en geleerde lessen met anderen die het ook zo moeilijk of nog moeilijker hebben. Wat je vriend betreft, als hij van tevoren - wist - dat zijn tijd naderde, is heel normaal hoor, en er vrede mee had, mag je hem na negen tot twaalf maanden terug verwachten. Hij zal je komen opzoeken om te zien hoe je het zonder hem hier gedaan hebt. Was hij niet altijd trots op je? Wat voor moois zal je hem dan mee te geven hebben? Wat zal je geschenk aan hem zijn? Met heel veel liefde, de schrijver |
|
| Ingezonden: 19 Okt 2009 07:31 | |
|
|
|
|
Dat kan inderdaad helpen, mijn moeder heeft de eerste maanden na het overlijden van mijn vader een dagboek bijgehouden waarin ze tegen hem alles verteld wat ze die dag heeft gemaakt, zowel de goede als minder goede dingen. Dan schreef ze erin alsof hij voor haar stond. Als ik of mijn broer iets uitgestoken hadden dan zei ze het tegen hem, als het op werk iets minder ging, dan vertelde ze het ook aan hem. Het leid je een beetje af van het feit dat je alleen bent en het deed haar ook beseffen dat ook al is hij hier fysiek niet meer aanwezig, toch kan je nog altijd praten tegen hem. Niet dat je antwoord krijgt ofzo, maar luisteren doen ze wel en soms, dan merk je aan bepaalde zaken dat hij contact probeert te zoeken. Maar dat komt met de tijd.
Hij zou ook niet willen dat je nu thuis verdrietig naar zijn foto kijkt terwijl er buiten zoveel dingen zijn om te doen, hij zou ook willen dat je je opgedane ervaring gebruikt om meer te bereiken met je eigen leven. Wat ik als ervaring heb meegekregen dat is dat er mensen zijn die hetzelfde meemaken als jij en dan kan jij voor die mensen een extra steun zijn. Net omdat jij wel weet waarover je praat en niet zoals anderen die nog nooit iemand hebben moeten afgeven en dan komen zeggen, ik weet hoe je je voelt. Jij weet het wel en zo kan je anderen helpen, al is het maar door te luisteren naar hen. Hopelijk laat je gauw nog iets horen van je. |
|
| Ingezonden: 19 Okt 2009 08:22 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 3 Deelnemer sinds: Okt 2009 |
|
@ Peter;
klopt helemaal... Het van je afschrijven kan enorm helpen, al zijn het schriften vol! Maakt helemaal niet uit.. Het helpt om het allemaal op de juiste plaats te krijgen en te laten... Een extra steun zeker, omdat je, als geen ander, weet wat het met je kan doen, met welke pijnen je in aanraking komt..... Lucht je hart.... |
|
| Ingezonden: 19 Okt 2009 12:39 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 28 Deelnemer sinds: Sep 2009 |
|
Hallo
Wat een lieve mensen zijn jullie! Ik ben helemaal ontroerd!! Bedankt, ik geloofde even dat ik hier, op deze site, ook niets te zoeken had... Ja, wat kan ik nog zeggen? Ik heb helemaal niets te vertellen, aangezien ik geen zin heb om iets te ondernemen. Iedereen zegt dat ik "het" een plaatsje moet geven. Hoe doe je zoiets? Mijn zus zei ook dat ik een dagboek moest bijhouden, maar daar heb ik nu geen behoefte aan, ik spreek heel veel luidop, vooral 's nachts... maar ik ben toch altijd alleen. Geen antwoord dus. Hoewel er mensen om mij zijn soms, zonder ik me af. Ja, apathisch. Geen zin. In niets. Hoe verwerk ik dit? Hoe lang doe ik erover? Zelfs daar heb ik geen zin in. Ik heb slechte gedachten ivm iedereen die gelukkig is, hoewel ik niet zo wil denken/voelen. Zo was ik niet. Opstaan, wassen, naar de les,... ik doe het allemaal, maar wat voor zin heeft het? Geen. Toch heel lief van jullie allemaal dat je nog kwam lezen/vragen hoe ik het stel. Daar is momenteel geen verandering in... dus wat kan ik vertellen? Thanks again & groetjes. |
|
| Ingezonden: 19 Okt 2009 13:18 Laatst gewijzigd door: MamaCaat | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 58 Deelnemer sinds: Okt 2009 |
|
Lieve Mieke,
Ook ik wil je even een hart onder de riem komen steken. Tips (sorry; dat klinkt een beetje zakelijk) kan ik je helaas niet geven. Ik denk dat iedereen zoiets op z'n eigen manier moet verwerken. Dat je hardop praat, is al hartstikke goed van je; dat is kennelijk joúw manier van verwerken. En wie zegt dat je dan alleen bent? Je krijgt wellicht geen antwoord, maar alleen ben je nooit. Ik hoop dat er snel een ommekeer voor je zal komen, zij het stapje voor stapje, zodat je alles een plaatsje kunt gaan geven. Liefs, Cathelijne |
|
| Ingezonden: 19 Okt 2009 13:51 | |
|
|
|
|
Lieve Mieke,
na het overlijden van mijn vader ben ik begonnen met het lezen van het boek van Pim van Lommel "Eindeloos Bewustzijn". Het is een onderzoek van cardioloog Van Lommel naar BDE's. Ik heb het gelezen omdat ik wilde weten wat mijn vader mee kon hebben gemaakt nadat hij net was overleden. Het stukje dat mensen met een BDE ook hebben meegemaakt. Het was tijdens het lezen van ieders BDE-ervaring alsof ik een stukje met mijn vader kon meegaan.... Misschien kan het jou wat helpen in je verwerkingsproces. Verder adviseer ik je in navolging van Peter: Quote:
Hij zou ook niet willen dat je nu thuis verdrietig naar zijn foto kijkt terwijl er buiten zoveel dingen zijn om te doen Leef... namens hem !!!! Ik weet dat overledenen bij je blijven. Ik voel vaak de energetische aanwezigheid van mijn vader door een heel warm gevoel van liefde in mijn buik. Sta hiervoor open en je zult merken wat ik bedoel.... Heel veel sterkte!!! |
|
