Geregistreerd gebruiker Nu offline
|
Inzendingen: 19
Deelnemer sinds: Nov 2009
|
De vragen die ik nog in mij heb zijn vragen die iedereen zich stelt nadat hij/zij een dierbaare heeft verloren.
Heeft ze veel pijn gehad, de laatste uren/dagen...? Was ze aanwezig op haar begrafenis? Wat vond ze van mijn tekst? Blijft ze 'bij' ons? Hoe, wat,...? Weet ze dat ik haar ben komen groeten en dat ik tegen haar heb gepraat? Heeft ze nog alles ten volle beseft in het ziekenhuis?
Ik had ZO graag gehad dat ze er nog minstens 2-3jaar zou zijn. Dan had ze mij kunnen zien afstuderen. Maar ik beloof het haar, dat alles goed komt, dat ik mijn best zal blijven doen. Het zal ongelofelijk raar aanvoelen om nieuwjaar, verjaardagen en andere te vieren zonder haar.
Ik beloof haar dat ik er zal zijn voor mijn opa, ma, zusje en neven.
Het is echt moeilijk om verder te gaan zonder haar. Ik heb vooral spijt op dit moment dat ik niet veel 'Ik zie je graag' tegen haar heb gezegd. Maar ik troost me met de gedachte dat ik zo veel moooie momenten heb beleefd met haar.
Dit klinkt egoistisch, maar dat ik 9jaar langer haar enige kleinkind ben geweest en ik 9jaar meer momenten met haar heb beleefd dan mijn zus en neefjes, is ook een grote troost.
Ik zal nooit vergeten hoe zei was.... Gewoonweg super!
Net daarom is het zo moeilijk....
Ik heb veel vragen, die me af en toe te binnen schieten.
Binnenkort ga ik ook een brief schrijven, misschien helpt dit.
Bedankt, bedankt!
|